• Home
  • /
  • Na poważnie
  • /
  • Wywiad z Michalem Kaščákiem, współzałożycielem Pohoda Festival
Dwóch brodatych mężczyzn uśmiechających się do zdjęcia na tle terenu festiwalowego o zachodzie słońca.

Wywiad z Michalem Kaščákiem, współzałożycielem Pohoda Festival

Wywiad przeprowadziła grupa dziennikarzy z Polski podczas 30. edycji Pohoda Festival w Trenczynie, był wśród nich StaryDzaid.

Wiem, że Twoim marzeniem było The Cure na Pohodzie, jak udało się ich ściągnąć?

Michal Kaščák: Staraliśmy się o The Cure, odkąd Pohoda zaczęła zapraszać zagraniczne gwiazdy. To jeden z zespołów definiujących światową scenę muzyczną. Dla mnie takimi artystami są również The Prodigy, których marzenie o występie na Pohodzie spełniliśmy wcześniej, czy Nick Cave – niesamowita postać alternatywnej sceny. No i właśnie The Cure.

Próbowaliśmy ich zaprosić prawie 20 lat. Zawsze coś stawało na przeszkodzie: jechali grać gdzie indziej, nie mogliśmy dojść do porozumienia finansowego albo kontaktowaliśmy się zbyt późno. W zeszłym roku było podobnie. Gdy rozmawiałem z agentem The Cure, usłyszałem, że cała trasa jest już dopięta.

Wpadłem wtedy na pomysł, by dodać do Pohody dodatkowy dzień – środę. Na szczęście ten termin był możliwy. Robert Smith chciał o tym porozmawiać i ostatecznie w dwa tygodnie ustaliliśmy to, nad czym pracowaliśmy przez ponad 20 lat.

Ciekawostką jest to, że Robert Smith jest jednocześnie muzykiem i własnym menedżerem. W praktyce to on kieruje swoim agentem, który wybiera koncerty. Musiał więc osobiście zatwierdzić występ, a jednocześnie chciał mieć możliwość ułożenia, czyli kuratorowania, programu tego dnia.

Przepchnęliśmy też lokalnego wykonawcę na ten koncert, z czego bardzo się cieszę. Dla mnie to spełnienie wieloletniego marzenia, które przyszło w najlepszym możliwym momencie – na 30. edycję Pohody.

Zbliżenie na gitarzystę Thw Cure w ciemnym ubraniu grającego na scenie festiwalu Pohoda, w intensywnym niebieskim oświetleniu i dymie.
Energetyczny występ The Cure na scenie festiwalu Pohoda, uchwycony w błękitnych światłach.

Kiedy i jak wyglądały wasze początki?

Michal Kaščák: Zaczynaliśmy jako mała impreza dla sceny w Trenczynie. Pohodę założyliśmy z moim kumplem, Máriem Michną. On grał w zespole hardcorowym, a ja w alternatywnym, więc były to typowo punkowe klimaty.

Wierzę, że tamte korzenie są obecne do dziś. Zarówno scena hardcore’owa, jak i alternatywna czy undergroundowa opierają się na wartościach. Mimo że festiwal urósł, te wartości nadal są na Pohodzie widoczne.

Potem zaczęliśmy stopniowo rosnąć. Rozwój był bardzo płynny, co ma ogromną zaletę – człowiek uczy się na bieżąco, razem z festiwalem.

Dlaczego wybraliście Trenczyn, a nie stolicę?

Michal Kaščák: Obaj byliśmy z Trenczyna, a ja wychowałem się kilometr od lotniska, na którym odbywa się festiwal. Moi rodzice do dziś mieszkają w pobliżu.

Trenczyn był też jednym z głównych centrów sceny alternatywnej w Czechosłowacji. To było mocne miejsce: kopiowano tu nielegalnie kasety, mieliśmy bardzo silne kontakty z czeską sceną muzyczną – alternatywną i undergroundową. Jeszcze w czasach komunizmu panował tu wielki duch wolności, szczególnie w muzyce.

To była duża różnica między Słowacją a Polską. U nas w sklepach praktycznie nie było zachodnich zespołów, a Polskę postrzegaliśmy jako znacznie wolniejszy kraj. Mimo że nadal był to system totalitarny, mieliście o wiele więcej swobody.

Z naszym zespołem graliśmy na Jarocinie w 1988 roku. Zagraliśmy też małą trasę po Polsce z Dezerterem. Dla nas to był zupełnie inny świat.

Jak nazywał się wasz zespół?

Michal Kaščák: Bez ladu a skladu.

Skoro w Trenczynie była tak silna scena muzyczna, chcieliśmy zrobić festiwal właśnie tutaj. W tamtym czasie kończyliśmy też działalność zespołu – później go reaktywowaliśmy – i chcieliśmy po prostu zaprosić znajomych do Trenczyna. Początki były bardzo spontaniczne. Nie miałem pojęcia, że zapoczątkowujemy 30-letnią historię.

Pomarańczowa, wielopoziomowa konstrukcja z kontenerów morskich z napisem "ORANGE" i tarasami widokowymi na festiwalu.
Unikalna kontenerowa strefa Orange na Pohodzie – miejsce spotkań i widoków na festiwal.

Czy na Pohodzie grali artyści z Polski?

Michal Kaščák: Pierwszym polskim zespołem była chyba Armia albo Dezerter, w 1999 lub 2000 roku. Na początku zapraszaliśmy głównie polskie kapele punkowe.

Ilu Polaków przyjeżdża na Pohodę?

Michal Kaščák: Tego dokładnie nie wiemy, ale oczywiście chcielibyśmy, by przyjeżdżało ich więcej. Na północy Słowacji powszechnie słuchało się polskiego radia i myślę, że w pewnym stopniu trwa to do dziś. Polskie radia są znacznie lepsze niż słowackie. [śmiech]

W tym roku chyba nie mamy żadnego artysty z Polski, co jest trochę wstydliwe przy 30. rocznicy. Ale naprawimy to w przyszłym roku.

Grupa ludzi stojąca w kolejce przed oświetlonym stoiskiem z winem o nazwie "VINOTÉKA" na festiwalu.
Wieczorne spotkanie polskiej grupy dziennikarzy przy winiarni na festiwalu Pohoda – idealne miejsce na chwilę relaksu.

Macie już skład na przyszły rok?

Michal Kaščák: Jeszcze nie. Nie mamy nikogo potwierdzonego na 2027 rok. Dwa tygodnie temu nie wiedzieliśmy nawet, czy będziemy mogli dalej organizować imprezę na lotnisku w Trenczynie. Cieszymy się, że mamy obietnicę, iż będziemy mogli tu zostać.

Podaj datę 31. Edycji Pohoda Festival.

Michal Kaščák: Pohoda odbędzie się 8, 9 i 10 lipca 2027 roku.

Wybierasz się teraz na jakieś festiwale lub koncerty do Polski?

Michal Kaščák: Problem polega na tym, że festiwale w Polsce, na które chętnie bym się wybrał, odbywają się bardzo blisko terminu Pohody. Open’er jest na przykład tydzień przed naszym festiwalem.

Ostatnio byłem na OFF Festivalu u Artura Rojka i jego ekipy. Bardzo mi się podobało. Pod pewnymi względami OFF przypomina Pohodę, ale ma też sporo różnic. Słyszałem również o wielu świetnych imprezach, takich jak Tauron Nowa Muzyka, ale jeszcze na nich nie byłem.

A Pol’and’Rock, dawny Przystanek Woodstock?

Michal Kaščák: Znam Woodstock i Pol’and’Rock, ale nigdy tam nie byłem.

Widać tu bardzo pozytywną społeczność. To chyba już kolejne pokolenia uczestników – przychodzą dorośli, dzieci…

Michal Kaščák: Gdy pierwszy raz byłem na Glastonbury, zaskoczyło mnie, że mieli ogromną strefę dla dzieci i bardzo dużo starszych osób. Wtedy zrozumiałem, że w naprawdę wolnym społeczeństwie ludzie, którzy przyjeżdżali na festiwale jako młodzi, kontynuują to także później. A gdy mają dzieci, chcą im pokazać ten festiwal.

Chcemy być miejscem spotkania pokoleń. Moi rodzice za komunizmu nie mieli okazji przeżyć wolnych festiwali. Cieszę się więc, gdy przyjeżdżają na Pohodę posłuchać zagranicznych zespołów.

Bardzo cenię też to, że ludzie przywożą tu małe dzieci. To dowód ogromnego zaufania do festiwalu, jego obsługi, jakości, atmosfery i przyjazności. To wspaniałe dla wszystkich: organizatorów i uczestników.

Sprzedajecie ponad 30 tysięcy karnetów. Nie chcecie, żeby festiwal był większy?

Michal Kaščák: Na razie nie. Od 2010 roku mieliśmy limit 30 tysięcy osób. Po wielu latach zwiększyliśmy go o 10 procent i prawdopodobnie przy nim zostaniemy.

Nie chciałbym, aby Pohoda stała się mamucim festiwalem. Ma pozostać kameralna i przestronna. Już teraz widać, że jest tu dużo przestrzeni, ale gdybyśmy dodali kolejne 10 tysięcy osób, mogłoby przepaść to uczucie swobody: możliwość siadania na trawie i zwykłego cieszenia się dniem.

Jaki jest twój kolejny wymarzony artysta na Pohodę, skoro The Cure już zagrało?

Michal Kaščák: Z marzeniami jest trudno. Kiedyś mocno przeżywałem, gdy nie udało się sprowadzić konkretnego artysty, ale później zrozumiałem, że dobrej muzyki jest tak dużo, iż nie warto skupiać się na jednym nazwisku.

Oczywiście cieszyłbym się, gdyby zagrali u nas Radiohead, Fred Again albo Blur.  Damon Albarn był już u nas z Africa Express i Gorillaz, więc teraz czas na Blur.

Bardzo chciałbym też zobaczyć Jacka White’a. Fajnie byłoby, gdyby wróciła PJ Harvey. A z kategorii marzeń niemożliwych – Tom Waits. Kiedyś bardzo go namawiałem, ale nie gra na festiwalach.

Ucieszyłbym się też z Yoko Ono – świetnej artystki wizualnej i szalonej muzyczki. To jednak chyba już absolutnie nierealne życzenie, bo Yoko ma ponad 90 lat i nie wiem, czy nadal występuje.

Autor