Niewiele jak tydzień temu wyruszyłem pociągiem do Zgorzelca, w planach 400 kilometrowa trasa przez góry do Chorzowa. Początek zaplanowany po niemieckiej stronie, następnie wizyta na trójstyku granic by przez Świeradów, Szklarską Porębę Lubawkę, Kłodzko, Otmuchów, Głogówek i Kędzierzyn-Koźle dotrzeć po 4 dniach jazdy do domu.
Start ze Zgorzelca o 10 rano, bardzo późno jak na moje wycieczki, był pierwszym złym znakiem, pierwsze kilkadziesiąt kilometrów wzdłuż rzeki nie wystawiły mnie na działanie skwaru, który tego dnia nawiedził region. Zderzenie z falą gorąca nastąpiło w Zittau, ponad 37 stopni w słońcu przypomniało mi Bałkany. W głowie pojawiło się pierwsze zwątpienie, czy przy aktualnej formie i pogodzie będę w stanie pokonać 400 km? Zamiast dojechać do kampingu w Novym Meste pod Smrkiem, dotarłem ledwo co do Bogatyni, z planowanych 77 km zrobiłem tylko 55. Wieczorem w pokoju, to był drugi sygnał, zacząłem poważnie się zastanawiać nad sensem ciągnięcia wyprawy po zaplanowanej ścieżce. Zastanawiasz się pewnie, o co chodzi z tym drugim sygnałem? Otóż w planie były noclegi w lesie lub ewentualnie na kampingu w hamaku. Wiozłem ze sobą hamak, tarp, śpiwór i ciuchy z merynosa na nocny chłód. Do tego doszły poniedziałkowe maile i cały mój plan legł w gruzach. Dziś zastanawiam się, czy to mail sugerujący potrzebę obecności za biurkiem w środę, czy moje nastawienie, słabość fizyczna i pogoda były powodem decyzji o zmianie planu.
Wtedy , tydzień temu, przyczyna była mniej ważna, podjąłem decyzję o skróceniu podroży do wtorku i diametralnej zmianie trasy. Z 400 km zostało 215 z metą w Legnicy. Czy ta zmiana wyszła na dobre? Z jednej strony tak, bo poznałem nowe piękne miejsca, bo zrobiłem na 70 km prawie 1000 metrów przewyższenia. Z drugiej pozostał niedosyt, że zabrakło MOTYWACJI do kontynuowania zaplanowanej trasy, że drugi nocleg spędziłem również w pokoju hotelowym zamiast pod miliardem gwiazd.
Czy to była oznaka słabości i utraty przyjemności z samotnego przemierzania kilometrów? Przyznałem przed samym sobą, że czasami sam szukam błahej w sumie zaczepki, by uzasadnić lenistwo, by przyjemność z jazdy zastąpić wygodą łóżka, wanny i podanego na restauracyjnym stole posiłku.
Może przemyślenia po drodze pozwolą na „nowe otwarcie” i powrót na długie trasy? Lata jeszcze sporo a pomysłów jeszcze więcej. Czuję, że potrzebuję wolności. Takiej jak zaznana na Bałkanach trzy lata temu. Tam, od drugiego dnia nie miałem odwrotu, mogłem jedynie delikatnie modyfikować trasę, by uwzględnić wskazówki spotkanych bikepakerów i lokalsów.
W głowie był jeden cel, każdego dnia rano spakować namiot, wsiąść na rower i jechać przed siebie. Miałem czas, miałem duży zapas czasu, czasem nie musiałem się martwić, czas był moim przyjacielem, nikt mi nie mówił, że muszę gdzieś być na czas, czas mnie nie ograniczał, czas był mój, a ja byłem jego. Czas był wolnością.
Autor
